Yardım Bir Ay mı, Vicdan 365 Gün mü?

Ramazan ayı geldiğinde şehirlerin kalbi değişir. Sofralar büyür, kapılar daha sık çalınır, insanlar birbirinin halini daha çok sorar. Paylaşmanın, yardımlaşmanın ve dayanışmanın en güzel örneklerini görürüz.
Fakat insanın aklına şu soru takılır:
Yardımlaşma gerçekten sadece bir ay mı sürmelidir?
Oysa hayatın gerçekleri Ramazan takvimine göre işlemiyor. Özel gereksinimli bireylerin, ihtiyaç sahibi ailelerin, yaşlıların ve dar gelirli vatandaşların ihtiyaçları bayram sabahı bitmiyor. Gıda, giyim ve sağlık gibi temel ihtiyaçlar yılın her günü kapıyı çalmaya devam ediyor.
Bu noktada toplum olarak önemli bir tercihle karşı karşıyayız. Her şeyi devletten bekleyen bir anlayış mı, yoksa sorumluluğu paylaşan bir toplum mu olacağız?
Elbette devletin sosyal politikaları vardır. Ancak güçlü toplumlar sadece devletin omuzlarına yük bırakan toplumlar değil; vatandaşın, iş dünyasının ve sivil toplumun birlikte sorumluluk aldığı toplumlardır.
Bugün yapılan bir erzak yardımı elbette kıymetlidir. Bir ailenin o günkü ihtiyacını giderir. Fakat gerçek çözüm, insanın kendi ayakları üzerinde durabileceği bir hayat kurabilmesidir.
İşte bu yüzden iş dünyasına önemli bir çağrı yapmak gerekiyor.
Özel gereksinimli bireylerimizi yalnızca yasal kotaları doldurmak için değil, gerçekten üretimin bir parçası olarak görmek zorundayız. Onların yeteneklerini keşfeden, potansiyellerini değerlendiren ve sürdürülebilir istihdam alanları açan bir anlayış geliştirmek artık bir tercih değil, bir sorumluluktur.
Çünkü onurlu bir yaşamın en güçlü anahtarı yardımlar değil, fırsatlardır.
Vatandaşlara düşen görev de bundan farklı değildir. Yardımlaşmayı yalnızca Ramazan kolilerine sıkıştıran bir anlayış yerine, sosyal sorumluluk bilinciyle hareket eden kurumları destekleyen ve dayanışmayı bir yaşam kültürü haline getiren bir yaklaşım geliştirmeliyiz.
Toplumun gerçek gücü, kriz zamanlarında değil; normal zamanlarda kurduğu dayanışma sistemlerinde ortaya çıkar.
Şeffaf, rencide etmeyen ve sürekliliği olan sosyal destek mekanizmaları kurabildiğimiz gün, yardımlar geçici bir merhamet değil; kalıcı bir sosyal adalet haline gelecektir.
Unutmamak gerekir ki gerçek bayram, bir insanın yardım kuyruğundan çıkıp kendi emeğiyle hayatını sürdürebildiği gündür.
Belki de bugün kendimize sormamız gereken en önemli soru şudur:
Ramazan’da yardım eden bir toplum muyuz, yoksa yılın 365 günü dayanışma içinde yaşayan bir toplum mu olacağız?
Ayşegül Sarıçam Bayrak
Kızılelma İzmir Engelli Birimi ve Dernek Başkanı